Steeds vaker loop ik tegen de pijn van (over)leven aan. Overleven is 1 verhaal, maar leven is een heel ander verhaal. Soms kan ik zo gefrustreerd zijn over de chemoschade dat ik mezelf wel eens afvraag waarom ik dit zo graag wilde overleven. En natuurlijk weet ik dat wel. Maar…
De vermoeidheid die regelmatig parten speelt. De wil om zoveel te willen! Ik vind zoveel dingen leuk en zou ook zoveel dingen tegelijk willen doen op een dag of verdeeld over de dag, maar mijn lichaam zegt vaak nee. Nee ik ben moe, nee mijn voeten zijn zo dik van het vocht, nee ik kan niet helder denken. Nee want mijn spieren en gewrichten doen zeer. Mijn geheugen heeft een flinke klap gekregen waardoor ik soms dingen totaal kwijt ben. Dingen van vroeger, mensen van vroeger, maar ook van gisteren. Sommige dingen sla ik echt goed op, maar vaak hoor ik ook dat ik iets al vertelt heb want we hebben mekaar toen en toen gesproken. En dan gaat er echt geen lampje aan.
Het is niet altijd zo positief als het lijkt en het is zeker niet altijd zo makkelijk als het lijkt.
Heel vaak hoor ik, goh, je ziet er wel goed uit! Ja, ik probeer ook zo gezond mogelijk te leven en te accepteren dat de meeste dingen niet meer zo vanzelf sprekend zijn. Ik wandel, sport en rijd paard om in beweging te blijven, maar wel op mijn tempo. Ik blijf leergierig en doe heel veel aan zelfontwikkeling. Volg trainingen om bij te blijven. En ook om mijn cliënten goed te kunnen helpen.
Doelen stellen!
Plannen op langer termijn legt vaak zo’n last op mijn schouders dat ik meestal al pas of af zeg hoe dichterbij het komt. Ik bekijk per dag hoe mijn lichaam zich voelt. Per dag bekijk ik hoeveel energie ik heb en stel dagelijks nieuwe doelen. Soms al aan het einde van de ochtend. Dan moet ik mijn plannen al weer veranderen.
Zijn ze haalbaar? Meestal niet, maar als ik geen doelen stel dan gebeurt er niet zoveel. Ik hou namelijk van lekker een bakkie koffie halen met mijn dochter of partner of vriendin. Ik hou van lekker relaxt wandelen met de honden of lekker paardrijden. Maar ik heb ook een huishouden, want ik ben alleen staand ouder met 2 kinderen met een partner die alleen in het weekend bij ons is vanwege zijn werk.
Dus door de weeks sta ik er alleen voor. Is dat erg? Nee, zeker niet. Want tegelijkertijd hoef ik ook geen rekening te houden met een partner en kan ik mijn rust pakken als ik dat nodig heb. En ja, er blijven wel eens dingen liggen en dat pakken de kinderen dan op of mijn partner en zo niet, dan ligt het er de andere dag vast nog wel. Soms is het niet anders en denk ik, heb je er last van, dan maak je het zelf maar schoon of ruim je het zelf maar op. Het is zoals het is.
Ik heb mijn eigen praktijk opgericht zodat ik kan werken wanneer ik dat wil en wanneer ik dat kan. Ik denk altijd in mogelijkheden en blijf zo aardig op de been. Maar ik ben het meest bezig met mijzelf te blijven ontwikkelen en mezelf steeds beter te gaan voelen en de dagen steeds beter in te vullen zodat ik meer energie overhoud om leuke dingen te kunnen blijven doen. En nee, dat is zeker niet makkelijk, want in mijn hoofd voel ik me nog steeds jong en wil ik van alles ondernemen.
Overleven leek makkelijker dan leven! Wat is dan leven?
Wat houdt leven in? Hoe doe je dat dan? Dat is mijn grootste vraagstuk sinds ik er dagelijks een dag bij krijg om te leven. Voor iedereen geldt dat het leven dat voor je ligt elke dag een stuk korter wordt, maar na mijn doodsvonnis in 2009 zie ik het anders. Ben ik dankbaar voor elke dag dat mijn leven langer is. En dat ik er nog voor mijn kinderen kan en mag zijn. Al zijn ze inmiddels volwassen, ze hebben hun moeder altijd nog dagelijks nodig.
Ik ben nu 13 jaar verder sinds de eerste diagnose van darmkanker en later de uitzaaiingen. De angst om het wederom te krijgen is bij mij niet zo erg hoog, maar wel aanwezig. Ik ben er niet dagelijks mee bezig, maar wanneer ik een kwaal heb die langer duurt dan 14 dagen maak ik me wel ongerust. Mijn grootste zorg is om niet te snel af te takelen en zo lang mogelijk fit te blijven en gezond. En daar ligt ook meteen mijn grootste uitdaging in dit leven. En om verder te kunnen komen, nog verder uit dat dal te klimmen en in de toekomst weer full time te kunnen werken. Met veel zin en energie, me heel fit voelend en blij en zorgeloos. Gewoon weer mijn eigen ikkie te zijn van voor die tijd, maar dan in een ander jasje! In het jasje van deze tijd.
Gewoon Bianca, In plaats van die kanker patiënte die elke dag probeert te leven in plaats van te overleven!
In deze groep deel ik info over gezondheidsproducten waar ik zelf heel blij van word. https://www.facebook.com/groups/250816936109197